بسته بندی گرانول خودکار 4 توزین خطی

وزن 'هدف معمولی' برای هر بسته ممکن است 100 گرم از یک محصول باشد. محصول تغذیه می‌شود به بالای وزن‌کننده چند سر که در آن به قیف‌های استخر پراکنده می‌شود. هر قیف استخر محصول را به یک قیف وزن زیر آن می‌اندازد به محض اینکه قیف وزن خالی شود.
کامپیوتر وزن‌کننده وزن محصول را در هر قیف وزن جداگانه تعیین می‌کند و ترکیبی را که نزدیک‌ترین وزن را به وزن هدف 100 گرم دارد، شناسایی می‌کند. وزن‌کننده چند سر تمام قیف‌های این ترکیب را باز می‌کند و محصول از طریق یک سرسره تخلیه، به یک کیسه‌ساز یا به طور جایگزین، به یک سیستم توزیع می‌افتد که محصول را، به عنوان مثال، در سینی‌ها قرار می‌دهد.
پراکندگی معمولاً با گرانش، ارتعاش یا نیروی گریز از مرکز است، در حالی که تغذیه می‌تواند توسط ارتعاش، گرانش، تسمه‌ها یا سیستم‌های پیچ هدایت شود.
یک لایه اضافی از قیف‌ها ('قیف‌های تقویت‌کننده') را می‌توان اضافه کرد تا محصولی را که در قیف‌های وزن وزن شده است اما در وزن‌کشی استفاده نشده است، ذخیره کند، بنابراین تعداد ترکیبات مناسب موجود برای کامپیوتر را افزایش می‌دهد و در نتیجه سرعت و دقت را افزایش می‌دهد.

وزن‌کشی چند سر می‌تواند به روش‌های زیر کمک کند:
پر کردن کیسه‌ها
محدوده کیسه‌هایی که می‌توان با استفاده از وزن‌کننده‌های چند سر پر کرد، بسیار زیاد است. در یک انتهای مقیاس، بسته‌های پذیرایی بزرگ با چندین کیلوگرم وجود دارد. در انتهای دیگر، کیسه‌های کوچک چیپس وجود دارد که می‌توان با سرعت و راندمان بالا آن‌ها را مدیریت کرد.
مخلوط کردن وزن
محصولاتی که حاوی حداکثر هشت جزء هستند را می‌توان با یک وزن‌کننده چند سر، با دقت بسیار بالا و با سرعت بالا مخلوط کرد. وزن‌کننده به بخش‌هایی تقسیم می‌شود که هر کدام ورودی خود را دارند. به عنوان مثال، یک غلات صبحانه حاوی فندق و میوه خشک به اضافه دو ماده نسبتاً ارزان، می‌تواند با یک چند سر وزن شود که به عنوان مثال، هشت سر به هر یک از اجزای گران‌تر و چهار سر به هر یک از دو سر دیگر اختصاص داده شده است. این امر سرعت وزن‌کشی بالا را تضمین می‌کند و در عین حال اطمینان حاصل می‌کند که پر شدن بیش از حد مواد گران‌قیمت ناچیز است.
قرار دادن در سینی‌ها
یک سیستم توزیع مهندسی‌شده به شما امکان می‌دهد سرعت و دقت وزن‌کشی چند سر را با تحویل دقیق و بدون پاشش محصول به سینی‌ها ترکیب کنید.

وزن‌کننده‌های چند سر در ابتدا برای وزن کردن سبزیجات خاص استفاده می‌شدند. استفاده از آن‌ها در دهه‌های 1970 و 1980 به طور تصاعدی افزایش یافت، زمانی که آن‌ها برای وزن کردن سریع میان وعده‌ها و شیرینی‌ها در کیسه‌ها اعمال شدند. آنچه گوجه‌فرنگی‌های گیلاسی و چیپس‌ها مشترک داشتند این بود که آن‌ها به راحتی از طریق دستگاه و داخل بسته جریان می‌یافتند، بدون هیچ تشویقی بیشتر از گرانش و سطح متوسطی از ارتعاش تغذیه‌کننده‌ها. از آن زمان، دقت و سرعت نسبی به بسیاری از محصولاتی که در روزهای اولیه این فناوری دشوار تلقی می‌شدند، گسترش یافته است.
محصولات چسبناک
گوشت و ماهی تازه، چه در سس باشد و چه نباشد، مرغ و پنیر (از جمله پنیر رنده شده) را می‌توان با استفاده از تسمه‌ها یا تغذیه‌کننده‌های پیچی به جای ارتعاش جابجا کرد.
گرانول‌ها و پودرها
در حالی که پودرهای ریزدانه‌ای که آزادانه جریان دارند را می‌توان با روش‌های دیگر (مانند وزن‌کننده‌های دروازه‌ای یا خطی یا تغذیه‌کننده‌های حجمی) ارزان‌تر وزن کرد، گرانول‌هایی مانند گرانول‌های قهوه و محصولاتی مانند چای کیسه‌ای را می‌توان در چند سر امروزی وزن کرد.
محصولات شکننده
وزن‌کننده‌هایی با زوایای نزول کم عمق‌تر و درج‌های بالشتکی مختلف، بسته‌بندی اقلام ظریف و شکننده‌ای مانند شکلات‌های دست‌ساز و بیسکویت‌های لذیذ را ممکن کرده‌اند.
محصولات پیچیده
با استفاده از وزن‌کشی ترکیبی همراه با یک سیستم توزیع که برای تحویل اجزای جداگانه به یک سینی طراحی شده است، یک غذای آماده را می‌توان با مقادیر مناسبی از، به عنوان مثال، برنج، گوشت و سبزیجات در محفظه‌های مناسب مونتاژ کرد.